Rezonans magnetyczny jest popularnym obecnie badaniem stosowanym w ocenie wszelkich patologii tkanek miękkich, których uszkodzenia mogą świadczyć o istnieniu guzów i zmian neurologicznych nieznajomego pochodzenia. Aparat potrafi ocenić zmiany z dokładnością do kilku milimetrów. Potocznie to badanie nazywa się MR, lub MRI. Podczas badania, pacjenta umieszcza się w hermetycznej komorze o dużym polu magnetycznym, wytwarzającym fale radiowe niezbędne do oceny zmian. Dzięki falom i polu magnetycznemu, komputer urządzenia dokonuje oględzin struktur anatomicznych człowieka, by potem pokazać je na obrazie w dowolnie wybranej płaszczyźnie, także w trójwymiarze.

Kto nie może mieć rezonansu? Nie wszyscy pacjenci mogą mieć wykonane takie badanie, ze względu na wytwarzane pole magnetyczne. Tym samym, wykonania rezonansu zabrania się chorym z zastawkami w sercu, bądź pacjentom z metalowymi wstawkami w wybranych partiach ciała, ponieważ rezonans może rozmagnesowywać metalowe przedmioty i zrobi pacjentowi krzywdę. Dodatkowo badania MR zabrania się wszystkim uczuleniowcom, oraz chorym na klaustrofobię, ze względu na ewentualne kontrasty podawane dożylnie, bądź małe, zamknięte pomieszczenie.

Do badania należy się przygotować. Zazwyczaj pacjent jest na czczo, co najmniej od 6 h poprzedzających rezonans. Stosuje się również środki hamujące perystaltykę jelit, ponieważ sam rezonans może trwać od 1-3h i pacjent musi pozostawać w bezruchu. Jakikolwiek ruch zakłóca bowiem obraz. Odwieczny kłopot w przypadku MR jest z dziećmi, ponieważ małym pacjentom trudno pozostać w jednej pozycji przez dłuższy czas. Z racji tego stosuje się wobec nich środki usypiające, o ile klinika ma taką możliwość. W takich przypadkach konieczna jest wizyta anestezjologa.

Należy pamiętać, by wchodząc do pomieszczenia w którym jest aparat nie mieć ze sobą przedmiotów mogących ulec rozmagnesowaniu. Będą to karty płatnicze, breloczki metalowe, lub biżuteria.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - codziennie najnowsze informacje medyczne