Bielactwo, w szerszym i popularniejszym znaczeniu znaczne jako albinizm, to jedna ze szczególnych chorób skóry. Polega na zmniejszeniu a czasem nawet zupełnemu zahamowaniu wytwarzania melaniny w organizmie, czyli barwnika odpowiedzialnego za jej kolor i barwę. Melanina ma też ogromne znaczenie w procesie ochrony skóry przed szkodliwymi promieniami słonecznymi, więc jej brak lub zmniejszona dawka powoduje spore zagrożenie dla zdrowia.

Co ciekawe, podczas choroby nie zanikają żadne komórki odpowiedzialne za produkcję barwnika, ale są one cały czas dostępne i co najważniejsze – prawidłowo działają. Brakuje jednak specjalnych enzymów czy innych substancji, które są konieczne do zakończenia procesu wytwarzania melaniny i jej rozprowadzenia w organizmie. Bielactwo ma bardzo charakterystyczne cechy – osoby chore mają jasny odcień skóry, przechodzący w różowy (który powstaje w wyniku nadmiernej widoczności naczyń krwionośnych spod skóry). Dodatkowo brak melaniny w oku sprawia, że źrenice i tęczówki stają się różowo – czerwone, zaś włosy nabierają wyjątkowo jasnego i bladego koloru. Częstym objawem albinizmu stają się inne choroby skórne, na które nasz organizm jest podwójnie wystawiony i zagrożony. Oparzenia, zrogowacenia, rumienie i pęcherze nabyte w wyniku długotrwałego przebywania na słońcu to dolegliwości towarzyszące bielactwu. W prawie 65% przypadków tej choroby mamy do czynienia też z białymi płatami skóry, które wyróżniają się na ciele mimo i tak jego bardzo jasnej barwy skóry.

Bielactwo jest chorobą, którą można leczyć, a leczenie polega na doraźnym usuwaniu jego objawów. Często stosuje się wyciąg z dziurawca oraz fotochemioterapię, które to leczenie może być przeprowadzane jedynie pod ścisłą kontrolą lekarza. Niekiedy stosuje się autoprzeszczepy i środki farmakologiczne – zaś doraźnie pacjent maskuje wady skóry zwyczajnym makijażem.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - poradnik medyczny online