Choroba Cushinga

To swoisty typ nadczynności przedniego płata przysadki. Doprowadza ona wtórnie do rozrostu kory nadnerczy i wzmożonego wydzielania kortyzolu. Przede wszystkim dotyka kobiety w średnim wieku.

Są dwie postaci zespołu Cushinga:

1. Endogenny:

• Zależny od ACTH(Hormon adrenokortykotropowy)- spowodowany przez nadmierne wydzielanie tego hormonu przez gruczolaka przysadki,

• Niezależny od ACTH- spowodowany przez guz kory nadnerczy (gruczolaki lub raki).

1. Egzogenny:

Spowodowany lekami glikokortykosteroidowymi.

Objawy:

• otyłość przede wszystkim twarzy (tzw. Księżyc w pełni), także karku i tułowia(bawoli kark),

• sino-różowe szerokie rozstępy na skórze brzucha, pośladków, ud, piersi i czasami ramion,

• nadciśnienie tętnicze,

• zrzeszotnienie kości( osteoporoza),

• niekiedy zaburzenia czynności płciowych,

• cukrzyca,

• trądzik,

• u dzieci osłabienie wzrostu,

• osłabienie napięcia mięśniowego,

• zwiększona podatność na zakażenia,

• inne objawy: nadmierny apetyt, trudne gojenie się ran, objawy wtórnej niedoczynności tarczycy, objawy choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, chwiejność emocjonalna, zawroty głowy, nieprawidłowa tolerancja węglowodanów.

Leczenie:

Operacyjne zniszczenie gruczolak lub całkowite usunięcie nadnerczy. W przypadku leczenia nieoperacyjnego stosuje się także farmakoterapię i radioterapię, terapie są także wdrażane po wykonaniu zabiegu.

Powinno się stosować dietę wysokobiałkową i wyrównywać stężenie potasu.

Ryzyko zachorowania:

Zespół Cushinga w dorosłej populacji występuje u 1: 10 000 osób. Najczęstszą przyczyną jest działanie uboczne długotrwałego przyjmowania sterydów.

W celu rozpoznania choroby przeprowadza się badania scyntygraficzne, komputerowe, a także ultrasonograficzne.