Działa podstępnie, długo w ukryciu, a istota jej powstania nie została jeszcze do końca określona. Charakterystyczne i towarzyszące jej objawy, ujawniają się na długo po jej rozwinięciu, a podstawą do podejrzeń parkinsonizmu stało się - drżenie rąk, sztywność stawów, kłopoty z mówieniem, chodzeniem, czy też całkowite upośledzenie koordynacji ruchowej. Zazwyczaj chory jest wtedy bardzo rozdrażniony, a powstała niemoc potęguje stany depresyjne. Sam fakt, że jesteśmy chorzy na chorobę Parkinsona potwierdzić może lekarz internista, lub neurolog mając w dłoni szereg badań diagnostycznych tj. tomografia, lub rezonans, rentgen, czy badania laboratoryjne. Wiadomo jedynie, że zapadają na nią najczęściej pacjenci powyżej 65 roku życia, jednak nie jest to reguła. Chorych na tą chorobę można spotkać również w młodszym przedziale wiekowym.

Parkinsonizm swą nazwę zawdzięcza Johnowi Parkinsonowi - lekarzowi, który jako pierwszy opublikował materiały dotyczące drżenia. Wtedy nie miała jeszcze swojej nazwy. Po wielu latach badań nadano jej nazwisko odkrywcy.

Czemu drżymy? Za drżenie odpowiedzialny jest nasz mózg. Jego receptory, umiejscowione w tylnej części głowy są odpowiedzialne za koordynację ruchową. Zanik komórek nerwowych w tej części spowoduje niemożność kontrolowania odruchów, a tym samym trudność z poruszaniem się, mówieniem, lub zapanowaniem nad drżeniem. Chemicznie, za parkisonizm, odpowiedzialna jest dopamina. Poprzez zanik komórek nerwowych wytwarzających dopaminę, dochodzi do zaburzeń jej produkcji, przez co nasze ruchy stają się otępiałe, a nie płynne.

Leczenie tej choroby jest żmudne i długotrwałe, poza tym ma na celu jedynie zahamowanie jej rozwoju, a nie całkowite wyleczenie. Do tej pory nie opracowano jeszcze skutecznego leku, który całkowicie wyleczyłby to schorzenie. Chorym podaje się zazwyczaj duże dawki dopaminy, mające zapobiec zanikom komórek i uzupełniać jej niedobór, jednak nie jest to żadną gwarancją powodzenia.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - poradnik medyczny online