Wbrew pozorom grupa chorób pęcherzowych nie odnosi się do samych dolegliwości pęcherza moczowego, ale do chorób pęcherzowych skóry. Choroby te mają silne podłoże autoimmunologiczne, a ich nazwa bezpośrednio bierze się do powstających na skórze przeróżnych pęcherzy i pęcherzyków. Do głównych dolegliwości z tej grupy należą oczywiście wszystkie pęcherzyce, rumień obrączkowaty, opryszczkowe zapalenie skóry i opryszczki ciężarnych, a także nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka.

Pęcherzyce to cała gama chorób o autoimmunologicznej przyczynie, która charakteryzuje się rozrywaniem komórkowych połączeń w naskórku i powstawaniu na skórze pęcherzy. Rozróżnia się kilka jej typów, między innymi pęcherzycę zwykłą, liściastą, paraneoplastyczną i rumieniowatą. Objawem zazwyczaj są nadżerki pojawiające się w jamie ustnej, nosowej czy w przełyku. Pęcherze w przypadku odmiany zwykłej bardzo często pękają, występują też raczej u osób starszych, po 60. roku życia. W przypadku opryszczkowego zapalenia skóry łatwiej jest je wykryć – pęcherze pojawiają się bardzo szybko, widoczny jest też na skórze rumień, występują też zrogowaciałe grudki. Wszystkie te objawy mają też silne działanie swędzące, w wyniku czego chory nagminnie drapie bolące miejsca, co zwykle kończy się zadrapaniami, strupami i bliznami.

W drugiej połowie ciąży często pojawiają się opryszczki ciężarnych, które mają podłoże hormonalne, związane są jednak głównie z zaburzeniami układu immunologicznego. Nie są wielkim zagrożeniem i ustępują praktycznie od razu po porodzie. Charakterystyczną ich cechą są występujące na skórze rumień, obrzęki i swędzenie, które nie jest jednak zbytnio uporczywe. Leczenie takiej opryszczki przebiega miejscowo poprzez wcieranie odpowiednich kremów. W przypadku właściwie wszystkich chorób pęcherzowym w ich leczeniu ogromną rolę odgrywają kortykosteroidy.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - codziennie nowe artykuły medyczne