O sarkoidozie mówi się coraz częściej, więcej i z coraz groźniejszym przesłaniem, które dla wielu oznacza tylko jedno – śmierć. Taką mało pozytywną opinię sarkoidoza zawdzięcza swojej specyfice: wielonarządowości i agresji immunologicznej. Oznacza to, że choroba może atakować większość narządów w organizmie, nerki, serce, skórę, wątrobę oraz różne układy oraz że atakuje układ odpornościowy człowieka (limfocyty T). Zapadają na nią osoby w różnym wieku, nie ma więc owej bezpiecznej sfery, kiedy ryzyko zachorowania jest minimalne. O wiele częściej chorują jednak ludzie młodzi, przed trzydziestym rokiem życia.

Objawami sarkoidozy są między innymi zmęczenie, ospałość, brak ostrości widzenia, suchość gałek ocznych, zmniejszona pojemność płuc oraz ostry kaszel (suchy) i różne choroby i dolegliwości skóry oraz głównie powiększenie węzłów chłonnych. Ponieważ sarkoidoza atakuje różne narządy, układy, także jej objawy mogą się różnić w zależności od tego, co zostało zaatakowane i w jakim stopniu oraz jak szybko choroba się rozwija. Sarkoidoza często atakuje węzły chłonne, układ nerwowy, kostny, krążenia, pokarmowy, moczowy oraz samo serce i organy układu oddechowego.

Nieznana jest przyczyna choroby, do tej pory nie odkryto czynnika bezpośrednio odpowiedzialnego za wywołanie tego schorzenia. Sarkoidoza może mieć postać ostrą i przewlekłą, przy czym w tej ostatniej objawy i dolegliwości zwykle nie wydają się bardzo poważne, przez co większość chorych je ignoruje, nawet kiedy dochodzi do występowania nudności. Wcześnie wykryta choroba może być poddana efektywnemu leczeniu kortyzonem, który jest jedynym znanym lekiem mającym jakikolwiek wpływ na zwalczanie sarkoidozy. Ważne są też regularne badania i profilaktyka – ustalana indywidualnie dla każdego pacjenta, u którego choroba ustąpiła w wyniku remisji. Kortyzon jednak w wielu przypadkach nie eliminuje całkowicie problemu, ale zatrzymuje jedynie rozwój sarkoidozy.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - poradnik medyczny online