Zaburzona praca mózgu, problemy na tle neurologicznym w wyniku których dochodzi do komplikacji i trudności w porozumiewaniu się oraz w braku przystosowania do odczuwania i weryfikacji bodźców zmysłowych. Autyzm objawia się głównie u dzieci do lat trzech, ale niewykluczone, że typowe objawy wystąpią nieco później.

Kiedy należy zacząć coś podejrzewać? Przede wszystkim, kiedy występują u dziecka zaburzenia mowy (objaw u starszych dzieci), trudności w komunikacji (dziecko nie reaguje na swoje imię albo krótkie, proste polecenia). Dodatkowo objawami mogą być też urojenia, problemy ze wzrokiem, słuchem, narządami mowy, omamy, ciągły brak uśmiechu czy radości podczas zabawy. Autyzm jest chorobą cechującą się poważnymi zaburzeniami w sferze uczuciowej – dziecko nie wie, jak ma w danej chwili reagować, a więc nie odczuwa typowych dla konkretnej sytuacji emocji. Następuje konflikt między bodźcem, a neurologiczną odpowiedzią mózgu co prowadzi do komplikacji w komunikacji emocjonalnej i uczuciowej. Tym samym dziecko w wieku młodszym jak i później będzie miało problemy z różnorodnymi związkami społecznymi, emocjonalnymi, rodzinnymi.

Mimo że jest to choroba, na którą wynaleziono już lekarstwa i stosuje się odpowiednie leczenie, to nie prowadzi ono do całkowitego wyleczenia. Leki i specyfiki medyczne jedynie neutralizują i pomagają w zwalczaniu wyjątkowo przykrych objawów i umożliwiają względnie prawidłowe funkcjonowanie i rozwój dziecka.

Do tej pory nie znaleziono też bezpośredniej przyczyny autyzmu, wiadomo jedynie, że swoje podłoże ma między innymi w strukturze genetycznej. Przy tym często zagrożone autyzmem są dzieci, których ojcowie skończyli już 40 lat, noworodki, które przeszły urazy porodowe; za autyzm pośrednio odpowiadają też choroby ośrodkowego układu nerwowego, poważne alergie osłabiające organizm, zatrucia ciężkimi metalami.