Wspominany już przez starożytnych chmiel zwyczajny zyskał popularność dzięki swojej przydatności kulinarnej, kosmetycznej, ale przede wszystkim medycznej. Pliniusz Starszy w wiekopomnym dziele "Historii Naturalis" nazywa tę roślinę najdelikatniejszą jarzyną, zaś Marcjalis ugruntowuje tę opinię w jednym ze swoich epigramów. Chmiel zwyczajny jest odmianą byliny z rodziny konopiowatych, występującej w stanie dzikim w południowej Europie, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce Północnej. Jednak kiedy zaczęto go uprawiać w warunkach kolonialnych, zdominował strefę klimatów umiarkowanych i ciepłych w Europie oraz w Azji.

Przede wszystkim szyszki chmielu uprawiane są w piwowarstwie. W lecznictwie najważniejszą rolę pełni jego aromatyczna żywica, zwana lupuliną, olejek lotny, goryczy oraz inne substancje, mające właściwości uspokajające, bakteriostatyczne i moczopędne. Taki napar wpływa skutecznie na zasypianie, nadpobudliwość, oraz leczenie gruczołu krokowego i trawienie. Jednakże przede wszystkim poleca się go w zaburzeniach samopoczucia, takich jak niepokój, stany lękowe, trudności w zasypianiu na tle nerwowym, a także jako lek uspokajający w stanach zmęczenia, wyczerpania nerwowego i nadpobudliwości nerwowej. Ponadto wyciąg z szyszek stosuje się na wrzody i trudno gojące się rany, dzięki ich silnemu działaniu bakteriobójczemu.

Chmiel znajduje także szerokie zastosowanie w kosmetyce. Jest używany do opóźnienia procesów starzenia się skóry, a także jako wyciąg trafia do kremów, mleczek, lotionów, oraz jako jeden ze składników do kąpieli regenerujących i szamponów.

W Polsce chmiel zaczął być uprawiany już od XI wieku i od tamtego czasu spotyka się go przede wszystkim na południowo- wschodnich obszarach kraju.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz -  poradnik ziołowy w sieci