Delikatna, krucha konwalia, symbol prostoty, skromności i dziewczęcości została wprowadzona do medycyny przez nadwornego lekarza Romanowów Siergieja Botkina w 1881 roku. To on jako pierwszy autorytet w dziedzinie lecznictwa naukowego docenił bogate walory tego kwiatu. Jednakże w Europie był on stosowany w medycynie tradycyjnej już od 1568 roku, kiedy to włoski przyrodnik i lekarz przyboczny arcyksięcia Ferdynanda I Pietro Andrea Mattioli polecał ją w leczeniu „kołatania serca”. Zaś najwcześniejsze wspominki konwalii pochodzą z Chin, gdzie była uznanym środkiem na uśmierzanie bólu, łagodzenie objawów padaczki i w chorobach serca. W średniowiecznej Europie wielką popularnością cieszyły się winne wyciągi z konwalii, zwane złotą wodą. Używano je do leczenia stanów zapalnych oczu.

Konwalia ma niezwykle silne działanie, niestety równocześnie jest uznawana za roślinę mocno trującą, dlatego należy bardzo uważać w trakcie domowego przyrządzania z niej kropli i nalewek. Najlepiej kupować je w aptece, nie ryzykując zatrucia organizmu. Surowcem leczniczym z konwalii są bowiem kwiaty i ziele tylko w początkowym stadium kwitnienia.  Zawierają glikozydy nasercowe tzw. konwalatoksynę, konwalozyd, konwalatoksol i lokundiozyd. Z tego powodu konwalie są szeroko wykorzystywane w lekach nasercowych. Poleca się je w początkowych stadiach niewydolności krążenia oraz pacjentom- alergikom dotkniętym tą samą chorobą, ale o pochodzeniu sercowym, przez swoją alergię niezdolnych do przyjmowania glikozydy naparstnicy. Glikozydy konwalii nie kumulują się w organizmie tak, jak glikozydy naparstnicy. Z tego powodu lekarze zalecają długotrwałe stosowanie konwalii, zapewniając że nie narazi to nas na niebezpieczne skutki uboczne. Ponadto kwiaty te mają właściwości moczopędne, co wspomaga leczenie układu krążenia oraz nadciśnienia.

Niepoprawne stosowanie konwalii grozi poważnymi zatruciami, które objawiają się nudnościami, wymiotami, biegunką, zawrotami i bólami głowy oraz nieprawidłowym widzeniem barw. Wpływa też na pracę serca, doprowadzając do obniżenia częstotliwości tętna, trzepotania i migotania przedsionków, a nawet do obniżenia ciśnienia krwi, zapaści i zatrzymania akcji serca w rozkurczu.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - codziennie nowe artykuły medyczne