Gatunek wiecznie zielonego krzewu z rodziny jasnowatych, najczęściej spotykany w rejonach Morza Śródziemnego zwany szałwią leczniczą posiada bogatą, medyczną historię. Powszechnie stosowany przez starożytnych Greków i Rzymian jako lekarstwo na ukąszenie węża, problemy ze wzrokiem i utratę pamięci, w Średniowieczu okazał się idealny na zwalczanie przeziębienia, gorączki, padaczki, chorób wątroby i zaparcia. Szałwia zasłużyła również na opinię afrodyzjaku, Arabscy uczeni uważali, że jej częste spożycie przedłuża życie.

Aktualnie potwierdza się, że szałwia wpływa korzystnie na pracę układu trawiennego, obniża poziom cukru we krwi, zaś jej napary niwelują nadmierne pocenie się w nocy, zwłaszcza u gruźlików i neurotyków.  Powszechnie znane działanie bakteriobójcze szałwii spowodowało, że znalazła zastosowanie w płukaniu jamy ustnej, gardła, przy ropnym zapaleniu dziąseł, anginie i pleśniawce. Z naparu z szałwii robi się okłady na trudno gojące się rany, owrzodzenia żylakowate nóg, oraz dodaje jako składnik do kąpieli w chorobach reumatycznych, wysypkach i przeróżnych schorzeniach skórnych. Wywar z liści szałwii powstrzymuje biegunkę, oraz wspomaga irygację pochwy w upławach. Powoduje też zmniejszenie laktacji, pomocne podczas zapaleń piersi. Ponadto używa się go jako słaby środek przeciwgrzybiczny, przeciwkaszlowy, łagodzący objawy menopauzy, a także jest bardzo efektywny przy zwalczaniu ślinotoku.

Szałwia lekarska uzyskała również wysoką opinię w sztuce kulinarnej. Jej liście zebrane przed okresem kwitnienia są popularną przyprawą o lekko gorzkawym smaku. Jednak zbyt duża jej ilość dodana do potrawy nadaje jej nieprzyjemny zapach. Nie zraża to niemieckich kucharzy, którzy doprawiają nią węgorza. Szałwia doskonale dopełnia dania, w których dominują pomidory, groch i kapusta. Jest też stałym składnikiem kuchni włoskiej.

Zespół redakcyjny

Twój Lekarz - codziennie nowe artykuły medyczne